Podczerwień – IrDA

System bezprzewodowego przesyłania danych, wykorzystujący podczerwień, ma dziś w domu niemal każdy – to pilot do telewizora czy wieży.
Dioda zamontowana w pilocie wysyła sygnał w podczerwieni, który jest odbierany przez czujnik umieszczony w telewizorze. Tam sekwencja niewidocznych dla ludzkiego oka błysków jest dekodowana, a urządzenie rozpoznaje, czy zostało przesłane polecenie zmiany programu czy może zwiększenia głośności.
Pilot to tylko jedno z wielu zastosowań podczerwieni. Do niedawna ten sposób transmisji danych był powszechnie stosowany w telefonach komórkowych, laptopach czy komputerach kieszonkowych, jednak wypiera go Bluetooth i inne systemy radiowe.
Główną wadą podczerwieni jest konieczność „widzenia się” nadajnika i odbiornika – nie może być między nimi żadnych przeszkód. Poza tym powszechnie stosowanych w komputerach standard komunikacji bezprzewodowej pozwala na stosunkowo wolne przesyłanie danych – maksymalna prędkość transferu to 115Kb/s.Najnowsze rozwiązania zwiększają szybkość nawet do 4Mb/s. Wadą jest też niewielki zasięg transmisji – dane można skutecznie przesłać na odległość 1-2 metrów.
Wśród zalet podczerwieni wymienia się niewielki pobór energii oraz konieczność „widzenia się” nadajnika i odbiornika. Ta druga cecha gwarantuje bowiem bezpieczeństwo – trudno jest dyskretnie „podsłuchać” przesyłanie danych w tej technologii.
Systemu IrDA używa się w pilotach, telefonach komórkowych, przenośnych komputerach oraz w słuchawkach bezprzewodowych.

Bluetooth

Bluetooth jest międzynarodowym standardem krótkodystansowej (do 10 metrów), radiowej transmisji danych cyfrowych oraz głosu, umożliwiającym komunikację radiową (wykorzystującą częstotliwość 2,4 GHz) między komputerami a urządzeniami peryferyjnymi, aparatami cyfrowymi, telefonami komórkowymi, cyfrowymi asystentami osobistymi (PDA) i urządzeniami zapewniającymi dostęp do Internetu (modemami, kartami ISDN itp.), a w przyszłości między bezprzewodowymi domowymi systemami kontroli a urządzeniami wykorzystywanymi w samochodach.
Autorem standardu jest grupa Bluetooth Special Interest Group, założona przez firmy: Ericsson, IBM Corporation, Intel, Nokia AB oraz Toshiba.
Bluetooth pozwala na transmisję danych z szybkością 1 MB/s przy mocy wyjściowej 1 mW. W standardzie tym przewidziano możliwość zwiększenia mocy do 100 mW.
Pod koniec 2004 roku Bluetooth Special Interest Group ogłosiła przyjęcie specyfikacji Bluetooth Core Specification Version 2.0 + Enhanced Data Rate. Nowa specyfikacja zakłada trzykrotne (w niektórych przypadkach nawet dziesięciokrotne) przyspieszenie transferu danych. Przesyłanie informacji miałoby się więc odbywać z prędkością od 3 do 10 megabitów na sekundę. Druga wersja Bluetootha ma zużywać mniej energii. Łatwiej będzie zestawiała połączenia pomiędzy wieloma urządzeniami, poprawiona zostanie wydajność technologii BER (Bit Error Rate). Całość ma być kompatybilna z wcześniejszą wersją Sinozębego.
Nazwa Bluetooth pochodzi od żyjącego w X wieku duńskiego króla Haralda Blutanda (Sinozębnego), który zjednoczył zwaśnione plemiona Danii i Norwegii.
Zaletami tego systemu są: duża szybkość transmisji, możliwość komunikacji przez przeszkody, powszechność standardu.
Do jego wad należy zaliczyć; możliwe luki w bezpieczeństwie
Techlologie Bluetooth wykorzystuje się w: telefonach komórkowych, zestawach głośnomówiących i słuchawkowych, drukarkach, myszach i klawiaturach komputerowych, komputerach oraz odbiornikach GPS.

Wi-Fi

Nazwa tej technologii pochodzi od słów wireless fiedelity (bezprzewodowa wierność) Wi-Fi opracowano jako bezprzewodową radiową alternatywę dla lokalnych sieci komputerowych, obejmujących kilka pomieszczeń lub budynek Budowa lokalnej sieci Wi-Fi wymaga instalacji punktu dostępowego – centralnego urządzenia, z którym łączą się pozostałe. Zwykle jest ono połączone przewodowo do łącza internetowego. Takie urządzenia montowane są często w hotelach, centrach handlowych czy na lotniskach. Punkty, w których udostępnia się w ten sposób Internet, noszą nazwę hot-spotów.Korzystanie z nich może być płatne lub darmowe.

Standardy sieci Wi-Fi:
802.11 – orginalny ;
Pierwszym standardem sieci radiowej był IEEE 802.11 opublikowany w 1997 roku. Dziś dla odróżnienia od rodziny oznacza się go jako 802.1y. Standard ten określał dwie prędkości transmisji – 1 oraz 2 Mb/s. Medium miało być promieniowanie podczerwone oraz wykorzystywany w przemyśle i medycynie zakres częstotliwości 2,4 GHz. Podczerwień się nie przyjęła ze względu na konkurencję standardu IrDA. Dalsze prace na WiFi szybko doprowadziły do powstania standardu 802.11b.
802.11b ;
Standard 802.11b ma zasięg 46 m w pomieszczeniu i 96 m na otwartej przestrzeni. Lecz dane te mogą ulec zmianie przy zastosowaniu innych anten. Standardowe anteny wykorzystywane w urządzeniach 802.11b pozwalają zwykle na przekaz z prędkością 11 Mb/s. Sprawność protokołu obniża tą prędkość do 5,5 Mb/s. Jednak materiały takie jak metal, woda lub beton znacznie pochłaniają fale i obniżają jakość sygnału. Standard 802.11b przewiduje wykorzystanie algorytmów do wykrywania sygnałów zagłuszających oraz unikania kolizji podczas komunikacji wielu radiowych kart sieciowych. Odpowiednie anteny ze wzmacniaczami mogą zwykle osiągać zasięg do 8 km. Przeprowadzono nawet testy, w których połączenie 802.11b pracowało na dystansie 120 km. Praktycznym zastosowaniem tego typu urządzeń jest zastępowanie drogich połączeń operatora kablowego lub starszego sprzętu do komunikacji mikrofalowej. Produkowane masowo urządzenia 802.11b obsługują szybkość 11 Mb/s, ale prędkość można obniżyć do 5,5Mb/s, 2Mb/s oraz 1 Mb/s. Spektrum 802.11b podzielone na 14 kanałów o szerokości 22 MHz, przyczym tylko trzy kanały nie pokrywają się w swoich zakresach. W Polsce można wykorzystywać tylko pasma od 2400,0 do 2483,5 MHz czyli od 1 do 13. Niektórzy producenci wprowadzili własne produkty dające prędkość 22, 33 oraz 44 Mb/s oparte na standardzie. Swoją modyfikację nazwali 802.11b+, ale nigdy nie stała się ona standardem uznanym przez IEEE. Często też powoduje problemy w nawiązaniu połączeń z innymi urządzeniami które nie obsługują tego rozszerzenia.
802.11a ;
Dopiero w roku 1999 ostatecznie ustalono specyfikację 802.11a. Do produkcji urządzenia zgodne ze standardem weszły w roku 2001. 802.11a wykorzystuje częstotliwość 5 GHz. Jego podstawowa prędkość to 54 Mb/s, ale w praktyce działa najlepiej w granicach 20 Mb/s. Mniejsze dopuszczalne prędkości to 48, 36, 34, 18, 12, 9 oraz 6 Mb/s. 802.11a obejmuje 12 niezachodzących kanałów, 8 przeznaczonych do pracy w budynkach oraz 4 przeznaczone do pracy między dwoma punktami (ang. point to point). Istniały pewne próby uregulowania tego zakresu częstotliwości przez niektóre kraje, ale dziś większość państw pozwala na niekoncesjonowane wykorzystanie pasma dla 802.11a. Standard 802.11a nie doczekał się jak dotąd tak masowego wykorzystania jak 802.11b. Wynika to z problemów z zasięgiem oraz większego poboru mocy. Z drugiej strony wiele obecnie dostępnych na rynku urządzeń może pracować w oparciu o oba standardy. Niektóre karty pozwalają nawet na pracę w dwóch systemach równolegle.
802.11g ;
W czerwcu 2003 roku ostatecznie uznano standard 802.11g. Pracuje on podobnie jak 802.11b na częstotliwości 2,4 GHz, ale pozwala na transfer z prędkością 54 Mb/s. Standard 802.11g jest całkowicie zgodny w dół ze standardem 802.11b. Jednak wykorzystanie starszych urządzeń powoduje w praktyce redukcję prędkości do 11 Mb/s. Już przed wprowadzeniem standardu wiele firm rozpoczęło wdrażanie go w swoich produktach. W lecie 2003 roku pojawiła się całą gama kart i access pointów dwu kanałowych oraz zgodnych z wszystkimi 3 standardami WiFi czyli 802.11b, a i g. Wielu producentów wprowadziło w swoich urządzeniach opcję Super G pozwalającą na łączenie pasma kilku kanałów w jedno. Dzięki wykorzystaniu Super G udało się osiągnąć prędkość 108 Mb/s. Dodatkowo poprawiono algorytmy zarządzania ruchem pakietów radiowych, co poprawiło sprawność protokołu. Niestety nie wszystkie urządzenia sieciowe pozwalają na pełne wykorzystanie tych możliwości
802.11n ;
W styczniu 2004 IEEE ogłosiło rozpoczęcie prac nad nowym standardem 802.11n. Ma on obejmować rozległe sieci bezprzewodowe. Prędkości rzędu 100 Mb/s albo nawet 250 Mb/s majš stać się w pełni dostępne. Do tego celu zostanie prawdopodobnie wykorzystana technologia MIMO (Multiple Input, Multiple Output) wykorzystująca wiele fizycznych kanałów transmisyjnych do stworzenia jednego połączenia. Zapowiedziano też zwiększenie zasięgu. Prace standaryzacyjne powinny się zakończyć w przed końcem roku 2005.

Mniej istotne standardy 802.11:
IEEE 802.11c – opisuje sposób działania bezprzewodowych mostów pomiędzy sieciami
IEEE 802.11d – opisuje sposób implementacji łączności bezprzewodowej w poszczeglnych krajach
IEEE 802.11e – wprowadzenie QoS oraz inteligentnego zarządzania pakietami (ang. packet bursting) w transmisji                          strumieniowej standardów 802.11a, 802.11g i 802.11h
IEEE 802.11f – definiuje roaming w sieciach 802.11a, 802.11g i 802.11h przy zastosowaniu protokołu IAPP
IEEE 802.11h – Europejski odpowiednik 802.11a w paśmie 5 GHz, z użyciem(DCS/DFS) oraz TPC
IEEE 802.11i – (WPA2) – (ogłoszony 24 czerwca 2004) – rozszerzenie bezpieczeństwa z użyciem szyfrowania i                         uwierzytelnienia za pomocą EAP, Radius, Kerberos, Rijnadel AES i 802.1x
IEEE 802.11j – modyfikacja 802.11a na potrzeby Japonii zawierająca dodatkowe kanały ponad 4,9 GHz
IEEE 802.11k – definiuje protokół wymiany informacji pomiędzy punktami dostępowymi a ich klientami zawierających                         opis ich możliwości
IEEE 802.11xx – opisuje sposób działania bezprzewodowych oraz inteligentnego zarządzania pakietami XXJE2R

Zaletami tego systemu są: powszechność standardu, wysoka prędkość transmisji danych, duży zasięg
Do jego wad należy zaliczyć: podatność na zakłócenia, duże zużycie prądu, problemy z bezpieczeństwem w standardzie 802.11b
Techlologie Wi-Fi wykorzystuje się w: komputerach stacjonarnych i przenośnych, aparatach fotograficznych oraz konsolach do gier.

WiMax

Bezprzewodowa radiowa sieć komputerowa dużego zasięgu (World Interoperability for Microwave Access), w skrócie WiMax, z technicznego punktu widzenia jest bardzo podobna do Wi-Fi i obie sieci można ze sobą łączyć. O ile Wi-Fi została opracowana jako system lokalnej sieci komputerowej o tyle WiMax może mieć zasięg nawet 50 kilometrów, oferując przy tym prędkość transmisji danych do 70 Mb/s. WiMax ma stanowić konkurencje dla przewodowych łączy internetowych – modemów, telewizji kablowych czy systemu DSL (stosowanego m.in. Przez Neostradę).  Sprawdza się w miastach, gdzie trudno jest układać nowe kable oraz na wsiach, gdzie odstępy między budynkami są tak duże, że nie opłaca się budować zwykłej sieci.
Zaletami tego systemu są: bardzo wysoka prędkość transmisji danych, duży zasięg
Do jego wad należy zaliczyć: małe rozpowszechnienie standardu, problemy z licencjami na wykorzystanie pasma
Technologie WiMax wykorzystuje się w: komputerowych sieciach dalekiego zasięgu. W naszym kraju najpopularniejszym usługodawcą WiMax-a jest Netia

GPRS/EDGE

GPRS (ang. General Packet Radio Service) jest usługą transmisji pakietowej dostarczaną przez sieci radiowe np. GSM. Komutowanie pakietów umożliwia lepsze wykorzystanie zasobów sieci (w szczególności sieci radiowej) niż komutowanie łączy.
Autorem specyfikacji jest 3GPP.
Teoretyczna maksymalna szybkość połączenia GPRS wynosi 170 kbit/s, faktycznie uzyskiwane prędkości są rzędu 53,6 kbit/s

Polscy dostawcy usługi GPRS:
Orange Era Plus GSM

UMTS

UMTS (ang. Universal Mobile Telecomunication System) to sieć komórkowa trzeciej generacji, która stopniowo ma zastępować sieci GSM.
Jej największą zaletą jest bardzo dobra duża prędkość przesyłania danych, sięgająca nawet 2 Mb/s. To pozwala na swobodną pracę w Internecie, łączenie z pobieraniem plików. Tworzenie sieci UMTS wymaga przebudowy dotychczas istniejących sieci telefonii komórkowej, co wiąże się z ogromnymi kosztami. Dlatego operatorzy w Polsce zdecydowali się na razie na zapewnienie zasięgu UMTS tylko w centach największych miast. Poza nimi użytkownicy nadal będą korzystali z GPRS/EDGE.

Ważna uwaga dotycząca sieci bezprzewodowych

Sieci bezprzewodowe umożliwiają wymianę danych pomiędzy urządzeniami za pomocą standardowych protokołów sieciowych, ale zamiast kabli czy światłowodów, sygnał jest przenoszony przez fale elektromagnetyczne. Ponieważ taki sygnał jest rozgłaszany i może być odebrany przez wszystkie znajdujące się w zasięgu punktu dostępowego komputery, sieci bezprzewodowe z natury są znacznie mniej bezpieczne od tradycyjnych.

Trafiłes na tę stronę szukając:

 pilot podczerwieni transmisja danych  transmisja danych przez podczerwien  czy jeśli korzysta się z wifi w smartfonie płaci się za transmiskę danych  wady podczerwieni  transmisja w standardzie bluetooth w samochodach  transmisja radiowa podczerwien  transmisja radiowa a na podczerwień  transmisja danych w standardzie bluetooth  słuchawki bezprzewodowe transmisja radiowa czy podczerwień  przesyłanie danych przez podczerwień opis  przesył danych przez irde  wolne wysyłanie danych do drukarki 

No related posts.